W zależności od wykonywanej pracy, będziemy pracować na określonym programie graficznym. W przypadku plakatów lub ulotek, w których większość powierzchni będą zajmować zdjęcia lub grafiki bitmapowe, skorzystamy z programów pokroju Photoshop`a. W przypadku plakatów lub ulotek złożonych w przeważającej części z elementów wektorowych lub tekstów, będziemy pracować w programach pokroju Illustratora lub Corela Draw. Przy bardziej złożonych pracach jak foldery, broszury czy katalogi reklamowe, nieodzownym może stać się InDesign lub Quark xPress. Bez dwóch ostatnich nie da się złożyć gazety lub książki...
Jednakże bez względu na rodzaj pracy i używanego programu graficznego, jest kilka podstawowych reguł, których naruszenie lub złamanie, wpędzi nas prędzej czy później w poważne kłopoty.
- wszystkie prace muszą być bez wyjątku przygotowywane w CMYK`u. Każdy program graficzny, przy początkowym otwieraniu i tworzeniu nowego dokumentu, ma domyślnie ustawiony tryb RGB. Jest to spowodowane faktem, iż w tym trybie wyświetlany jest obraz na ekranie monitora. Dlatego ważnym jest, aby pamiętać o tej kwestii przy tworzeniu każdego projektu.
Wszystkie zdjęcia i grafiki importowane do nowo powstającej pracy, również należy zamienić na CMYK. Samo przeciągnięcie grafiki w RGB do projektu tworzonego w CMYK nie zamieni automatycznie trybu jego wyświetlania - trzeba to zrobić niezależnie od tworzonego projektu.
-do formatu docelowego pracy należy dodać 2-3 mm na tzw. spady. Jest to obszar na wydruku, który zostanie odcięty na etapie oprawy lub innych prac introligatorskich w celu wyrównania pracy i zniwelowania efektów ewentualnych przesunięć, powstałych podczas druku lub falcowania.
W przypadku plakatu czy ulotki, spady należy dodać z każdej z czterech stron. W przypadku prac wielostronicowych, spady dodajemy tylko po zewnętrznych krawędziach stron (za wyjątkiem oprawy klejonej, gdzie na wewnętrznej krawędzi strony należy zostawić miejsce na frez).
Wszystkie grafiki i zdjęcia muszą zawierać spad. Np. jeżeli w gotowej pracy, zdjęcie ma znajdować się na całej powierzchni strony, musi ono być o 4-6 mm większe niż docelowy format pracy. Jeżeli dookoła zdjęcia w formacie netto dodamy pusty - niezadrukowany spad, może się okazać, iż na krawędziach wokół zdjęcia pojawią nam się białe linie - efekt przesunięcia się papieru podczas druku / falcowania / cięcia etc.
- wskazanym jest, aby oprócz spadów, w projektowaniu stosować pewien margines bezpieczeństwa - obszar tła przy krawędziach pracy, na którym nie będziemy umieszczać tekstów lub istotnych elementów grafiki. W zależności od formatu pracy, dobrze jest założyć 5-10 mm marginesu. Unikniemy w ten sposób niepotrzebnych niespodzianek, gdy okaże się iż ważna część ulotki lub folderu niebezpiecznie zbliżyła się do krawędzi. Pamiętajmy że wydrukowana praca dość istotnie różni się od tej na ekranie monitora ;)
- wszystkie bitmapy, a więc wszelkiego rodzaju zdjęcia i grafiki, muszą posiadać rozdzielczość na poziomie 300 dpi. Niższa rozdzielczość - a w szczególności 72 dpi, czyli rozdzielczość internetowa, może spowodować efekt rozpikselowania, tzn. na wydruku, na powierzchni obrazka pojawią się małe - acz widoczne kwadraciki. Za pomocą Photoshop`a lub jego klonów, można próbować powiększyć rozmiar obrazka, lub zwiększyć jego rozdzielczość , jednakże należy robić to z rozsądkiem. Zdjęcie ściągnięte z internetu, o wymiarach 5x7 cm i rozdzielczości 72 dpi, można powiększyć do formatu A4 i rozdzielczości 300 dpi, jednakże efekt końcowy na wydruku będzie zatrważający.
- wszystkie czcionki przed oddaniem pracy do druku powinny zostać zamienione na wektory czyli tzw. krzywe. Uniemożliwi nam to to co prawda edycję tekstów, jednakże da pewność iż na wydruku nasza czcionka będzie wyglądać dokładnie tak samo jak zakładaliśmy. Jeżeli oddamy do drukarni pliki PDF czy EPS, lub pliki źródłowe CDR, AI czy PSD, z czionkami nie zamienionymi na krzywe, może się okazać, że czcionka, którą wykorzystaliśmy nie jest w posiadaniu drukarni i zostanie zamieniona na inną - domyślną. Pół biedy że czcionka będzie inna - Helvetica/Arial lub Times New Roman. Gorszą rzeczą jest to, że całkowicie zmieni nam się formatowanie i wyrównanie tekstów.
Aby uniknąć zamieniania tekstów na krzywe, do pliku można dołączyć wykorzystywany font. Jest to jednak obarczone pewnym ryzykiem, że zostanie on gdzieś zagubiony na poziomie prac impozycyjnych i CtP, wymaga ponadto poczynienia stosownych kroków przy eksportowaniu plików do PDF lub EPS - innych dla każdego programu graficznego. Dlatego mimo wszystko bezpieczniej jest zamieniać fonty na krzywe.
Prace z dużą ilością tekstów najlepiej projektować w programach wektorowych. W przypadku Photoshop`a, tekstów nie da się zamienić na krzywe, tylko na bitmapę - dokonujemy rasteryzacji tekstu. Niestety odbywa się to kosztem jakości, dlatego projekty z Photoshopa najlepiej eksportować do pliku TIFF zamiast PDF (lub pozostawiać go w PSD).
- o ile drukarnia nie ma ku temu przeciwwskazań, w przypadku plakatów, ulotek lub mało-objętościowych folderów najlepiej oddawać pliki w rozszerzeniu TIFF. Możemy mieć pewność, że z plikiem nie wydarzy się nic złego podczas impozycji. W przypadku bardziej złożonych prac, obowiązkowy jest PDF. Pliki muszą być wtedy przygotowywane z najwyższą starannością i skrupulatnym uwzględnieniem wszystkich powyższych uwag. Jakiekolwiek odstępstwa spowodują problem przy przetwarzaniu plików na RIP`ie a potem przy samym druku...
Eksportowanie plików do druku jako PDF z Photoshopa, nie jest wskazane. Oddawanie plików źródłowych (CDR dla Corela, AI dla Illustratora, PSD dla Photoshopa) jest dość ryzykowne i ma sens jedynie w przypadku długiej i trwałej współpracy z jedną drukarnią. Każda firma ma swoje własne ustawienia i nasz projekt może najzwyczajniej w świecie posypać się na ekranie innego komputera.
Oddawanie do drukarni plików w formacie JPG jest charakterystyczne tylko dla początkujących grafików, laików i ostatecznych amatorów.
www.wymiaryuzytkow.pl